Sitting, waitting, wishing

Eseri nintzen. Nire itxaropenak amaitu ziren.

-Neska! Nori ari zara itxaroten?

-Inori, zergatik galdetzen didazu hori?

-Ez dakit, norbait itxaroten ari zarela dirudi.

-Ba ez, nekatua nago eta hemen eseri naiz.

-Zurekin eseri naiteke? Ni ere nekatua nago, asko jolastu dut parkean.

-Niregatik bai, zure ama nondik dabil?

-Erosketa batzuk egitera joan dela esan dit.

-Ondo. Zein da zure izena?

-Mikel!

-Ondo Mikel eta zenbat urte dituzu?

-Zortzi!

-Zein nagusi!

-Bai! Atzo izan zen nire urtebetetzea!

-Ba, zorionak!

-Eskerrik asko! Eta zein da zure izena?

-Amaia.

-Nire ama bezala!

-Benetan? Ez nau harritzen, Amaia asko ezagutzen ditut.

-Nire amak berdina esaten du.

-Ba, arrazoia du.

-Badakit. Galdera bat egin dezaket?

-Bai, hau elkarrizketa bat da, beraz edozein galdera egin dezakezu.

-Eskerrik asko. Jakin nahiko nuke zergatik zauden nekatua, ez zaitut parkean jolasten ikusi, beraz ez zaude nekatua parkean jolasteagatik, orduan, zergatik zaude nekatua?

-Jajaja! Ez, ez naiz parkean egon, baina beste gauza gehiago daude bizitzan pertsona bat nekarazi dezakeena. Ni adibidez nire inguruko jendeak nekarazi egin nau. Ezin dut beraiekin gehiago hitz egin.

-Lagunekin haserretu egin zara? Ni ere lehengo astean nire lagun batekin haserretu nintzen eta oso gaizki pasa nuen.

-Ba niri horrelako zerbait gertatu zait, baina ez lagun batekin, baizik eta askorekin.

-Eta zer egin dizute?

-Gezur bat esan.

-Nire amak esaten du gezurrak ez direla esan behar.

-Zure amak arrazoia du.

-Badakit! Nik ez ditut inoiz gezurrik esaten, behin aitari gezur bat esan nion eta bi asteetan zehar oso gaizki sentitu nintzen eta aitari egia esan behar izan nion.

-Ba nire lagunak ez dute hori sentitu, gezur bat esaten ibili dira hilabeteetan zehar.

-Hori denbora asko da!

-Bai...

-Eta zergatik egin dute hori?

-Beraiek esan didatenez, maite nautelako.

-Ba nik ez nioke inoiz maite dudan pertsona bati gezurrik esango, hobe da egia esatea eta listo! Gezurrak arazoak ekartzen ditu beti.

-Asko dakizu zuk gezurrei buruz...

-Bai, ama eta aita gezur batengatik haserretu ziren eta ez dira inoiz konpondu, orain bananduak bizi dira. Aitak beste emakume batekin bizi da, ama bakarrik. Astero etxez aldatu behar naiz eta ez zait asko gustatzen. Amarekin eta aitarekin egotea gustatzen zait, baina etxez aldatzea ez, beraz ez zaizkit gezurrak gustatzen.

-Ulertzen zaitut, niri ere ez litzaidake gustatuko etxez aldatzen ibiltzea.

-Ez da oso atsegina, beti motxila batekin eta gainera etxe batean jostailu batzuk ditut eta bestean beste batzuk eta nik guztiak batera nahi ditut!

-Jeje!

-Zergatik egiten duzu parre?

-Zure azken esaldi hori gustatu zaidalako.

-Ah!

-Ez nintzen zutaz parrezka ari.

-Hori espero dut!

-Benetan diotsut.

-Ados. Amaia gauza bat...

-Esan.

-Eta zure lagunekin konpontzeko itxaropena duzu?

-Itxaropenean itxaropena galdu dut.

-Nola da hori?

-Ez dut nire inguruko jendean itxaropen handirik eta nire inguruko jendea da dudan jende bakarra.

-Ah! Eta jakin daiteke zein gezur esan dizuten?

-Galdera hau nahiago nuke ez erantzun.

-Bale! Ulertzen zaitut, nire amari ere ez zaio gai batzuei buruz hitz egitea gustoko.

-Eskerrik asko hain ulerkorra izateagatik, oso atsegina zara Mikel!

-Lehenengo aldia da inor hori esaten didanik. Kaixo ama!

-Kaixo Mikel! Zergatik zabiltza hemen eserita emakume honekin?

-Amaia da, zu bezala eta nekatua dago, ni bezala. Hemen zegoen eserita eta berarekin eseri naiz deskantsuan!

-Desatsegina bada esadazu eta eramango dut.

-Lasai emakumea! Mutil zintzo bat duzu, oso atsegina eta ulerkorra.

-Eskerrik asko!

-Ama! Lehen aldia da norbait ulerkorra naizela esaten didana!

-Egia da Mikel. Berandutu egin zaigu, etxera joan behar gara. Agurtu zaitez eta etorri niregana, han ditut gauzak.

-Bale ama, orain noa! Bueno Amaia, entzun duzu, etxera joan behar naiz. Zu hemen geratuko zara?

-Agian bai, ez dakit zer egin, etxera joateko ez dut gogo askorik.

-Bueno ba gera zaitez hemen deskantsuan indarrak hartu arte.

-Ideia ona da!

-Bale, gauza bat, ni arratsaldero parke honetan jolasten dut eta askotan nekatzen naiz. Egunen baten nekatua bazaude aulki honetara etorri eta ikusten bazaitut zurekin eseriko naiz deskantsatzeko. Ados?

-Ados nago, nekatzen naizenean hona etorriko naiz zurekin deskantsatzeko.

-Eta horrela zure lagunekin konpondu zaren esango didazu.

-Bale, guztia kontatuko dizut, ea noizbait konpontzen den!

-Bai! Ezazu etsi! Nire gurasoak ere hasieran ez ziren hitz egiten, baina orain lagunak dira, batzutan niregatik dela uste dut, baina nik badakit lagun onak direla.

-Seguru baietz!

-Bueno Amaia, etxera joan behar dut. Zorte on eta ikusi arte!

-Eskerrik asko Mikel! Ondo ibili eta asko jolastu!

-Eskerrik asko Amaia!

Mikel bere amarekin joan zen eta begiradarekin jarraitu nituen beraien pausuak desagertu ziren arte. Agian ume horrek arrazoi du eta itxaropena ez da galdu behar, agian desiratzearekin nahikoa da.

Amaia

desinformación y futuros.

mi universidad, la Universitat Autonomà de Barcelona es de las más punteras del estado español. Aplicamos Boloña, y cuando acabemos, seremos unos grandes profesionales completamente adaptados.
O no. Todos sabemos las consecuencias del proceso Boloña, Bolonia, Bolonya, como querais llamarlo. Privatizar la educación, deber nuestra formación a una empresa, crear una élite.

¿Qué se puede hacer? Nadie está dispuesto a hacer una revolución, el tema no parece preocupar en exceso, nadie sacrifica su curso, su asignatura, sus días, sus horas. Y sin embargo, el proceso está en marcha. En la Autonomà no informaron a los estudiantes de la asamblea el día de la votación final de Bolonya, y ya no hay marcha atrás.
¿Qué se puede hacer? Ocupar las clases, las facultades. Para recibir protestas por parte de otros alumnos que quieren seguir asistiendo a clase, o para tener un precioso expediente de regulación ( o una expulsión directamente, así se las gastan estos catalanes). Bien, no ocupemos las aulas, manifestémonos. Nos manifestamos y el resultado es preocupante, palizas y pelotazos de los Mossos a diestro y sinietros.
Somos 600 en nuestra facultad, y nadie ha alzado una voz de alarma, una voz crítica. Somos 50 000 estudiantes, pero carecemos de organización y de apoyo.
repito. ¿Qué se puede hacer? menuda masa que somos...

Borroka ez da bidea

Gaur ere, nola ez, borrokan ari dira. Sua eskuetan  maite duten herria kiskaltzeko. Hitza debekatua izanik beren hotsa altuago jarri nahi dute. Besteok ere herri berbera maite dugu baina borrokari uko egitea aukeratu genuen aspaldi. Entzundako berriak ez dira onak azken helburua lortzeko. Helburu batengatik borrokatzea ulerkorra izan daiteke, baina helburu hori lortzeko hainbat atxilotu, herri kiskali bat eta antolatutako kontzertuak atzeratzea ez dirudi bide onena.

Gaur ere, beraien biolentzia atera dute, herri bat beldurtzen, maite duten herria. Urrun egoteak lasaitasuna ematen dit, pena ere. Ulergaitza dirudi, baina agian eurek ulertuko dute zergatik egin duten...

Amaia

Llamalo X

Sucedió una vez, no hace mucho tiempo, que me encontré con una antigua amiga a la que solía denominar como la eterna viajera. Tan pronto la vi, mi mente comenzó a visualizar una ráfaga de imágenes suyas. Ella iluminando a los oyentes con sus palabras y su risa, ella pensativa y dichosa, ella profusa y dichosa. La sombra de sus hijos que había aparecido reemplazando al usual brillo me pareció inverosímil. Y real, sin embargo, ella, que viajaba en trenes extraños y saludaba a desconocidos, ahora encontraba tope en su techo, ahora sabía lo que era llegar hasta arriba para allí mantenerse. Ahora, por primera vez, sentía en sus propias carnes el hastío y el tedio de la libertad. Porque, aunque muchos no se den cuenta, lo que más asusta al ser humano es el mismo. Su libertad.

Conversación en línea (discontinua)

tenemos que aprender a vivir con lo absoluto. Primeramente, porque es indominable. Además, porque es necesario.
¿No crees que fumas demasiado? Bueno, quizá, pero.
Ya sabes. Todas las pilas de grasa, todos los cigarros, los billetes, todos lo cachivaches inutiles están ahi para alejarnos de la realidad, para evadirnos de lo único certero. De la muerte,
de la muerte, que es inatrapable, incombustible, como el humo del cugarro que culmina la línea de tus labios. Así es la vida y su sentido.
Bueno, ya estudiaste a aquel filósofo que dijo que las incógnitas desaparecen en el momento que dejan de plantearse.
Pues vaya, Qué respuesta. La respuesta a la pregunta es que deje de existir la pregunta.

Y me marché.

Y regresé. Porque quizás después de todo aquello que me explicaba el intento de mujer no era tan inverosímil. Tal vez ya era hora de tomar en serio a aquella compañera de charla, a aquel claro reflejo del espejo.

Azkenean bizitzari buelta

Bizitzak azkeneko zaplaztakoa eman zion. Bazekien hau azkenekoa zela, ezin ziren bizitza batean hainbeste zaplaztako jaso. Ohera erori zen eta berriro altxa egingo ez zela egin zion promes bere buruari.

Ametsetan bere bizitza nolakoa nahi zuen izan ikusi zuen eta dena lasaia eta polita zirudien. Lagun onak zituen, azkenean ikasitakoarekin zerikusia zuen lana lortu zuen eta etxe txiki baina dotore batean bizi zen. Hegazkin bat hartzen ari zen eta urruti joan behar zuen lan bat prestatzeko. Bere argazki kamara sorbaldan zeraman eta agurtzera etorri ziren lagunen aurpegiak gordetzen ari zen inoiz ez ahazteko.

Auzotar baten garrasien ondorioz ametsetatik aldendu zen eta mundu errealean zegoen. Ez zegoen dudarik, dutxa bat hartu eta bere kurrikuluma berritu behar zuen. Argazki berri bat jarri, arabiar titulua gehitu eta listo. Zergatik ez zen lehenago hau egitera ausartu? Bere bizitza guztiz aldatu behar zuen eta lortuko zuen. Soilik proposatzea da.

Amaia

La vida nos hace dar vueltas y las damos mil y una veces. Vueltas y vueltas y hay veces que te sientes mareada y desorientada. Tantas vueltas también nos hacen sonreir y no paramos de reir y nos duele la tripa ¿y qué?

Vivimos y queremos ser felices, alegria de vivir es lo importante.

http://www.youtube.com/watch?v=OJoTkSeMs-s

Amaia

Ezingo zara inoiz niregana gerturatu
Ezingo duzu nirekin inoiz hitz egin
Ezinezkoa da zu eta ni ezagutzea
Ezinezkoa da zure oroitzapena ezabatzea
Oroimeneko hutsak ezingo dira ezabatu
Oroimenean beti, ezagutu barik.

Amaia

Vlaminck, Rue.

Tras los besos de rigor, esos besos que Delibes decia que se enviaban al aire para compensar todos los que se habian quedado sin dar, te sueltan.

Se supone que ya eres capaz de mantener el equilibrio sin la red que te protegía hasta ahora. Yo no sé en que momento se nos ha creido ya maduros y capaces de hacer de guías certeros, de faro para nuestro camino. Somos nuestra avería y nuestra redención. Sé ya algo de averías.De redenciones gracias a meritos propios, en cambio, poco

Y el mundo exterior asusta. Y las decisiones, al ser tan de peso, también. Aunque Kundera nos tiene avisados, cualquier decision que tome va a ser un punto inútil en la existencia en general, invariable. De hecho, ser tan leve e irrelevante es insoportable para algunos.

http://youtube.com/watch?v=w1UkzORMLME